Ślad węglowy opakowań szklanych i raportowanie ESG: przewodnik po danych dla nabywców B2B

Oczekiwania dotyczące raportowania ESG osiągnęły poziom zakupów opakowań. Marki podlegające unijnej dyrektywie w sprawie raportowania zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw (CSRD), wymogom CDP w zakresie ujawniania informacji lub ramom zrównoważonego rozwoju dla inwestorów muszą teraz uwzględniać ślad węglowy zakupionych materiałów opakowaniowych – w tym szkła – w ramach inwentaryzacji emisji w zakresie 3. Wyzwaniem nie jest sam obowiązek raportowania; jest to rozbieżność między oczekiwaniami audytorów ESG i ramami ujawniania informacji a tym, co zapewnia typowy dostawca szklanych butelek.

Większość fabryk szkła w Chinach produkuje niezawodne, bezpieczne dla żywności i dobrze określone butelki. Znacznie mniej posiada infrastrukturę monitorowania energii, dokumentację emisji lub dane LCA, które pozwalają odpowiedzieć na pytanie „jaki jest ślad węglowy butelek, które właśnie wyprodukowałem?” w formacie zadowalającym audytora ESG. W tym przewodniku omówiono, jakie dane są realistycznie dostępne od dostawców opakowań szklanych, jak je wykorzystać w najpopularniejszych ramach raportowania ESG, jak wypełnić luki uznanymi danymi wtórnymi w przypadku, gdy dane pierwotne są niedostępne, a także jakie wymogi regulacyjne na rok 2026 faktycznie nakładają, a jakie są jedynie dobrą praktyką.

W HUIHE współpracujemy z zespołami ds. zakupów marek i zespołami ds. zrównoważonego rozwoju w przypadku wszystkich kategorii napojów spirytusowych, napojów i żywności specjalistycznej dostawa opakowań szklanych , które spełniają zarówno komercyjne, jak i pojawiające się wymagania dotyczące dokumentacji ESG. Ten przewodnik odzwierciedla pytania dotyczące danych, które otrzymujemy najczęściej od kupujących w pierwszym lub drugim roku formalnego raportowania w zakresie 3.

Szybkie odpowiedzi

Jaki jest typowy ślad węglowy szklanej butelki w kg CO₂e na jednostkę?

W przypadku standardowej szklanej butelki o pojemności 750 ml, wyprodukowanej w piecu opalanym gazem ziemnym, przy masie butelki wynoszącej około 500 g, ślad węglowy na etapie produkcji wynosi około 0,25–0,40 kg CO₂e na butelkę. Dodanie frachtu morskiego z Chin do miejsca przeznaczenia w UE powoduje emisję około 0,09–0,15 kg CO₂e na butelkę. Łączny ślad węglowy „od kołyski do bramy” – od wydobycia surowców, poprzez produkcję i transport do portu UE – wynosi około 0,35–0,55 kg CO₂e na butelkę 750 ml. Lżejsze butelki, wyższa zawartość stłuczki szklanej i wykorzystanie energii odnawialnej zmniejszają tę liczbę.

O jakie dane powinienem poprosić dostawcę szklanych butelek w celu uzyskania raportu ESG?

Poproś o pięć punktów danych: całkowite zużycie energii na tonę wyprodukowanego szkła (w GJ lub kWh na tonę); podział źródeł energii (procent węgla, gazu ziemnego, energii elektrycznej i wszelkich odnawialnych źródeł energii); wskaźnik wykorzystania stłuczki szklanej (szkła pochodzącego z recyklingu) jako procent całkowitego wsadu szkła; Posiadane certyfikaty ISO (w szczególności ISO 9001 i ISO 14001, jeśli dotyczy); oraz wszelką istniejącą dokumentację środowiskową stron trzecich, taką jak EPD lub raport środowiskowy. Dane wejściowe umożliwiają obliczenie przybliżonej intensywności emisji dwutlenku węgla dla butelek przy użyciu opublikowanych współczynników emisji, bez konieczności przeprowadzania przez dostawcę pełnej analizy LCA.

Czy zawartość szkła pochodzącego z recyklingu (stłuczka) zmniejsza ślad węglowy butelki?

Tak, znacząco. Każde 10% zwiększenie ilości stłuczki (szkła pochodzącego z recyklingu) użytej w partii zmniejsza zapotrzebowanie na energię topienia o około 2–3%, ponieważ stłuczka topi się w niższej temperaturze niż surowce pierwotne. Fabryka wykorzystująca 50% stłuczki szklanej będzie miała intensywność emisji dwutlenku węgla przy produkcji szkła o około 10–15% niższą niż fabryka niestosująca stłuczki szklanej. Jednakże zbieranie, sortowanie i transport stłuczki szklanej również wiąże się z kosztami środowiskowymi, więc korzyści netto są nieco niższe, niż sugeruje samo ograniczenie zużycia energii. Procent stłuczki jest jednym z najbardziej praktycznie dostępnych wskaźników redukcji emisji dwutlenku węgla w produkcji szkła i powinien być wymagany jako podstawowy punkt danych od każdego dostawcy.

Co to jest raportowanie emisji w Zakresie 3 i jak wpisują się w niego opakowania szklane?

W ramach protokołu GHG – najpowszechniej stosowanego standardu w zakresie korporacyjnego rozliczania emisji dwutlenku węgla – Zakres 3 obejmuje wszystkie emisje pośrednie w łańcuchu wartości przedsiębiorstwa, które nie są objęte zakresem 1 (operacje bezpośrednie) ani zakresem 2 (zakupiona energia). W przypadku marki, która kupuje butelki szklane od dostawcy zewnętrznego, butelki te wchodzą w zakres 3, kategoria 1: Zakupione towary i usługi. Oznacza to, że ślad węglowy związany z produkcją, transportem i dostawą opakowań szklanych jest przypisywany zapasom z zakresu 3 kupującego, a nie dostawcy. Dokładne określenie ilościowe wymaga albo pierwotnych danych od dostawcy, albo wtórnych współczynników emisji zastosowanych do ilości zakupionego szkła.

Czy UE CSRD wymaga od firm raportowania konkretnie na temat śladu węglowego opakowań?

CSRD wymaga, aby objęte nim przedsiębiorstwa raportowały pełną inwentaryzację emisji w zakresie 3 zgodnie ze standardem klimatycznym ESRS E1, który obejmuje kategorię 1 zakresu 3 (zakupione towary i usługi). Opakowania zakupione od dostawców mieszczą się w zakresie. CSRD nie wymaga danych dotyczących śladu węglowego na poziomie pojedynczego SKU lub produktu — wymaga zagregowanych danych Zakresu 3 na poziomie firmy lub łańcucha wartości. Jednakże dane leżące u ich podstaw muszą być identyfikowalne, a audytorzy coraz częściej pytają o źródła danych i stosowaną metodologię. Dane pierwotne od dostawców podnoszą jakość ujawnianych informacji; dane wtórne z udokumentowaną metodologią są dopuszczalne w przypadku, gdy dane pierwotne są niedostępne.

Ślad węglowy szkła: kluczowe wskaźniki i zakresy

Produkcja szkła jest energochłonna: surowce (piasek krzemionkowy, soda kalcynowana, wapień i inne) muszą zostać stopione w temperaturze około 1400–1550°C, co wymaga ciągłej pracy pieca w wysokiej temperaturze. Ślad węglowy produkcji szkła wynika przede wszystkim z zapotrzebowania na energię oraz intensywności emisji dwutlenku węgla przez wykorzystywane źródło energii.

Przedziały te stanowią orientacyjne szacunki oparte na opublikowanych danych branżowych i średnich współczynnikach emisji towarów. Na potrzeby raportowania ESG należy je traktować jako punkty odniesienia dla danych wtórnych – przydatne do ujawnienia pierwotnego i sprawdzenia sensu danych pierwotnych, ale nie jako dane pierwotne zweryfikowane przez audytora. Zakres emisji dwutlenku węgla do produkcji jest szczególnie szeroki, ponieważ skład źródeł energii znacznie się różni w zależności od fabryki: fabryka wykorzystująca głównie gaz ziemny z dużą zawartością stłuczki szklanej znajdzie się w dolnej części, natomiast fabryka korzystająca z sieci o dużej zawartości węgla i małej stłuczce będzie znajdować się w górnej części.

Co dostawca szkła powinien być w stanie zapewnić

Istnieje znacząca różnica pomiędzy tym, co może wyprodukować huta szkła, a tym, co rutynowo rejestrują jej systemy dokumentacji. Poniższa tabela przedstawia, co może zapewnić większość profesjonalnych fabryk szkła B2B, co niektóre mogą zapewnić przy dodatkowym wysiłku i co obecnie zapewnia niewiele chińskich fabryk szkła.

Praktyczne implikacje: dla większości nabywców zgłaszających po raz pierwszy Zakres 3 w ramach CSRD lub CDP, dostarczony przez dostawcę pakiet danych dotyczący energochłonności, ilości stłuczki i podziału źródeł energii – w połączeniu z opublikowanymi współczynnikami emisji – daje możliwe do uzasadnienia i akceptowalne przez audytora oszacowanie Zakresu 3. Pełne deklaracje EPD i zweryfikowane przez strony trzecie dane dotyczące emisji fabrycznych stanowią wyższy standard, do którego zmierza łańcuch dostaw, ale nie będzie to jeszcze standard w większości chińskich fabryk szkła w 2026 r.

Zakres 3 Emisje: Gdzie mieszczą się opakowania szklane

Standard rachunkowości i raportowania zgodny z protokołem dotyczącym GHG dotyczący korporacyjnego łańcucha wartości (zakres 3) definiuje 15 kategorii emisji z zakresu 3. Dla marek kupujących opakowania szklane bezpośrednio istotne są dwie kategorie.

Kategoria 1 – Zakupione towary i usługi obejmuje emisje związane z produkcją towarów zakupionych przez spółkę sporządzającą raport. Towarem kupowanym są butelki szklane pochodzące z fabryki; ich ślad węglowy na etapie produkcji (emisje fabryki z zakresu 1 i 2 związane z produkcją butelek) należy do Twojego wykazu kategorii 1 w zakresie 3. Oblicza się to jako: ilość zakupionego szkła (kg) × intensywność emisji dwutlenku węgla w produkcji (kg CO₂e na kg szkła) = Zakres 3 Kategoria 1 wkład z opakowań szklanych.

Kategoria 4 – Transport i dystrybucja na wyższym szczeblu łańcucha dostaw obejmuje transport z zakładu dostawcy do zakładu kupującego lub centrum dystrybucyjnego. Jeżeli kupujący organizuje fracht (warunki FOB), emisje pochodzące z transportu należą do kategorii 4 w zakresie 3 kupującego. Jeżeli dostawca organizuje fracht (warunki CIF lub DDP), emisje z transportu mogą w dalszym ciągu zostać przypisane do wykazu kategorii 4 kupującego zgodnie z protokołem dotyczącym gazów cieplarnianych, chociaż źródło danych jest inne. Wskaźniki emisji frachtu morskiego z ram GLEC, stosowane do tonokilometrów na odpowiedniej trasie, stanowią standardową metodologię tych obliczeń.

Na potrzeby ujawniania informacji ESG większość ram sprawozdawczych akceptuje agregację kategorii 1 i 4 w jedną wartość „śladu węglowego opakowań na wyższym szczeblu łańcucha dostaw”, pod warunkiem, że metodologia jest udokumentowana i podane są źródła danych. Unijne ramy regulacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju dotyczące opakowań – w tym interakcję możliwości recyklingu i zawartości materiałów pochodzących z recyklingu z rozliczaniem emisji dwutlenku węgla – omówiono w naszym przewodniku na temat szklane butelki po napojach nadające się do recyklingu i zgodność z UE w zakresie zrównoważonego rozwoju.

UE CSRD i PPWR: Co jest wymagane w 2026 r

CSRD i standard klimatyczny ESRS E1

Dyrektywa UE w sprawie sprawozdawczości dotyczącej zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw (dyrektywa 2022/2464/UE, CSRD) weszła w życie w styczniu 2023 r. i wprowadziła etapowy obowiązkowy obowiązek raportowania w zakresie zrównoważonego rozwoju dla przedsiębiorstw w UE. Zgodnie z CSRD duże spółki, które wcześniej nie podlegały dyrektywie w sprawie sprawozdawczości niefinansowej, miały obowiązek rozpocząć sprawozdawczość zgodnie z europejskimi standardami sprawozdawczości na temat zrównoważonego rozwoju (ESRS) od roku budżetowego 2025, a pierwsze raporty zostały opublikowane w 2026 r. MŚP notowane na giełdzie pojawią się od roku budżetowego 2026.

ESRS E1 (Zmiany klimatyczne) wymaga od objętych nim firm ujawnienia emisji gazów cieplarnianych z zakresu 1, 2 i 3, w tym z zakresu 3, kategorii 1 (nabyte towary i usługi). Zakres ten obejmuje opakowania szklane zakupione od dostawców zewnętrznych. CSRD nie wymaga danych dotyczących emisji gazów cieplarnianych w opakowaniach na poziomie poszczególnych SKU dla początkowych cykli raportowania — wymaga zagregowanych danych z zakresu 3 z udokumentowaną metodologią. Jednakże podstawowe wymagania dotyczące jakości danych rosną wraz z cyklami raportowania, a oczekiwanie, że dane dostawców pierwotnych potwierdzają istotne kategorie z zakresu 3, jest wyłaniającym się oczekiwaniem audytora.

PPWR i kontekst węglowy dla szkła i plastiku

Rozporządzenie UE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (PPWR, rozporządzenie 2025/40) różni się od CSRD tym, że reguluje właściwości fizyczne i możliwość recyklingu opakowań, a nie ujawnianie informacji o emisji dwutlenku węgla. PPWR wprowadza obowiązkowe minimalne wymagania dotyczące zawartości materiałów pochodzących z recyklingu dla opakowań z tworzyw sztucznych (w tym butelek PET) od 2030 r., wymogi dotyczące etykietowania zawartości materiałów pochodzących z recyklingu oraz cele dotyczące ponownego użycia według kategorii. Szkło, jako materiał nadający się do nieskończonego recyklingu, w ramach PPWR zajmuje korzystną pozycję w porównaniu z pierwotnym tworzywem sztucznym, a obowiązki dotyczące zawartości materiałów pochodzących z recyklingu, które zwiększają koszty PET w ramach PPWR, nie mają bezpośredniego odpowiednika w postaci szkła.

Na potrzeby raportowania ESG dane PPWR (procent zawartości surowców wtórnych, klasyfikacje możliwości recyklingu) są uwzględniane w rozdziale dotyczącym środowiska w raporcie CSRD, ale są oddzielone od obliczeń zakresu 3 protokołu GHG. Marki powinny dokumentować zarówno swój ślad węglowy opakowania (w przypadku ESRS E1), jak i zdolność opakowania do recyklingu oraz stan zawartości poddanej recyklingowi (w przypadku ESRS E5, gospodarka o obiegu zamkniętym).

Zawartość szkła pochodzącego z recyklingu (stłuczka) i jej wpływ na emisję dwutlenku węgla

Stłuczka — szkło pochodzące z recyklingu, które jest przetapiane w ramach partii — to główna dźwignia zmniejszająca intensywność emisji dwutlenku węgla podczas produkcji szkła. W przeciwieństwie do tworzyw sztucznych, które ulegają degradacji w trakcie cykli recyklingu i wymagają dodatku materiału pierwotnego, szkło można poddawać recyklingowi w nieskończoność, zachowując pełną jakość. Korzyści z emisji dwutlenku węgla wynikają z dwóch mechanizmów: stłuczka wymaga mniej energii do stopienia niż partia pierwotna (niższa temperatura topnienia) oraz wykorzystanie stłuczki wypiera surowce pierwotne, które wiążą się z kosztami własnego wydobycia i przetwarzania.

Europejskie huty szkła – korzystające z dobrze rozwiniętej infrastruktury zbiórki szkła i wysokiego poziomu recyklingu pokonsumenckiego – powszechnie wykorzystują stłuczkę w stężeniu 60–80%. Chińskie huty szkła zazwyczaj wykorzystują niższy poziom stłuczki szklanej (20–40%) ze względu na mniej rozwinięte systemy zbiórki szkła pokonsumenckiego, chociaż fabryki nastawione na eksport i spełniające wymagania klientów z UE coraz częściej inwestują w pozyskiwanie stłuczki szklanej. Zwracając się do chińskiego dostawcy o dane dotyczące stłuczki, należy zapytać konkretnie, czy stłuczka jest stłuczką pokonsumencką (najwyższa wartość ESG), przedkonsumencką (odpady szkła przemysłowego z produkcji), czy też stanowi kombinację, ponieważ ramy ESG traktują je odmiennie.

Korzystanie z danych wtórnych, gdy dane pierwotne są niedostępne

Standard GHG Protocol Scope 3 wyraźnie akceptuje dane wtórne – średnie w branży współczynniki emisji stosowane do danych dotyczących działalności – gdy dane pierwotnego dostawcy nie są dostępne. W przypadku opakowań szklanych w zweryfikowanych przez audytora ujawnieniach ESG najczęściej stosuje się dwa podejścia.

Metoda oparta na wydatkach polega na mnożeniu wydatków pieniężnych na opakowania szklane przez współczynnik emisji w kg CO₂e na USD lub EUR wydanych wydatków. Jest to najmniej dokładna metoda, ale nie wymaga danych dostawcy – jedynie dokumentację zakupów. Współczynniki emisji dla opakowań szklanych są dostępne w brytyjskich współczynnikach konwersji Defra GHG Conversion Factors oraz w narzędziu oceniającym Scope 3 amerykańskiej Agencji Ochrony Środowiska (EPA). Gdy tylko dostępne będą dane dotyczące masy, metodę opartą na wydatkach należy zastąpić metodą opartą na działaniach.

Metoda oparta na aktywności polega na mnożeniu ilości zakupionego szkła (w kg) przez współczynnik emisji dla produkcji szkła (kg CO₂e na kg szkła). Korzystanie z opublikowanych wtórnych współczynników emisji – na przykład z bazy danych ecoinvent dotyczącej produkcji szkła opakowaniowego – pozwala uzyskać znacznie dokładniejsze szacunki niż metoda oparta na wydatkach. Kluczowymi danymi wejściowymi są: całkowita waga szkła zakupionego rocznie (z zamówień) oraz współczynnik emisji obowiązujący dla lokalizacji geograficznej dostawcy i koszyka energetycznego. Jeśli Twój dostawca może przedstawić podział źródeł energii, możesz wybrać bardziej szczegółowy współczynnik emisji niż ogólna średnia regionalna, poprawiając dokładność bez konieczności podawania pierwotnych danych na temat emisji.

Środowisko certyfikacji i audytu dokumentacji środowiskowej dostawców szkła – w tym interakcja norm ISO 9001, ISO 14001 i raportów z testów stron trzecich z wymogami dotyczącymi ujawniania informacji ESG – opisano w naszym przewodniku na temat certyfikaty fabryki szklanych butelek.

Baza danych SCIP: odrębny, ale powiązany obowiązek

Baza danych ECHA SCIP (substancje budzące obawy w artykułach jako takich lub w obiektach złożonych – Produkty) stanowi obowiązek regulacyjny UE odrębny od raportowania emisji gazów cieplarnianych, ale często jest poruszana wraz z żądaniami danych ESG i warto ją tutaj wyraźnie poruszyć. Unijni importerzy wyrobów – w tym butelek szklanych – zawierających substancje z listy kandydackiej REACH SVHC w stężeniu powyżej 0,1% (w/w) są zobowiązani do przekazywania informacji do bazy danych SCIP zgodnie z art. 9 dyrektywy ramowej w sprawie odpadów.

W przypadku standardowych butelek ze szkła sodowo-wapniowego niezawierających substancji SVHC powyżej progu 0,1% importer nie wymaga przedkładania SCIP. Jeżeli jednak szkło zawiera powłoki dekoracyjne, atramenty lub środki do obróbki powierzchni zawierające substancje SVHC, należy ocenić obowiązki w zakresie powiadamiania SCIP. Twój dostawca szkła powinien dostarczyć deklarację REACH SVHC potwierdzającą, czy produkt zawiera jakiekolwiek substancje z aktualnej listy kandydackiej (253 substancje według stanu na luty 2026 r.); jeżeli deklaracja nie potwierdzi, że SVHC przekracza próg, nie uruchamia się przedłożenie SCIP w odniesieniu do samego wyrobu szklanego.

SCIP to obowiązek wymiany informacji, a nie ograniczenie – nie uniemożliwia importu ani sprzedaży produktów zawierających substancje podlegające zgłoszeniu, ale wymaga, aby informacje zostały przekazane przez łańcuch dostaw i przesłane do bazy danych ECHA. Różni się ona od deklaracji REACH SVHC i zazwyczaj jest rozpatrywana na poziomie zarejestrowanego importera, a nie na poziomie fabryki.

Czerwone flagi: sygnał o lukach w danych dostawcy

Brak dostępnych danych dotyczących zużycia energii

Fabryka, która nie jest w stanie podać choćby szacunkowego zużycia energii na tonę wyprodukowanego szkła, albo tego nie mierzy (co sugeruje ograniczoną infrastrukturę danych operacyjnych), albo nie chce się nim dzielić (co sugeruje coś na temat tych liczb, czego wolałaby nie ujawniać). Nie jest to również wygodna sytuacja dla kupującego mającego obowiązki w zakresie raportowania ESG. Monitorowanie energii jest podstawowym narzędziem zarządzania operacyjnego; jego brak nie jest małą luką w danych – jest sygnałem dojrzałości operacyjnej dostawcy.

Procent stłuczki podany bez specyfikacji

Dostawca, który stwierdza, że ​​„używamy szkła pochodzącego z recyklingu”, nie będąc w stanie potwierdzić odsetka, źródła (przed-konsumenckiego czy pokonsumenckiego) ani sposobu pomiaru tej liczby, przedstawia twierdzenie niemożliwe do zweryfikowania pod kątem ESG. Na potrzeby raportowania emisji dwutlenku węgla niemożliwa do zweryfikowania informacja o stłuczce węglowej nie może zostać wykorzystana do zmniejszenia intensywności emisji dwutlenku węgla w produkcji w obliczeniach Zakresu 3 — domyślnie przyjmuje się współczynnik emisji zerowej stłuczki, co może zawyżać rzeczywisty ślad węglowy, ale jest to jedyny możliwy do obrony wybór bez udokumentowanej zawartości procentowej stłuczki.

ISO 14001 nie jest posiadane i nie planuje się go szukać

ISO 14001 (Systemy zarządzania środowiskowego) to standardowe ramy systematycznego zarządzania środowiskiem w zakładzie produkcyjnym. Chociaż nie jest to obowiązkowe, jego brak – zwłaszcza w fabryce o znacznych wielkościach eksportu do UE – sugeruje, że efektywność środowiskowa nie jest systematycznie mierzona i zarządzana. Ponieważ kwestionariusze ESG dla dostawców oparte na CSRD stają się coraz bardziej powszechne w zamówieniach, ISO 14001 w coraz większym stopniu stanie się podstawowym oczekiwaniem, a nie wyróżnikiem.

Brak możliwości udzielenia odpowiedzi na standardowy kwestionariusz dostawcy ESG

CDP, EcoVadis i inicjatywa Science Based Targets publikują kwestionariusze dla dostawców, które duże firmy udostępniają swoim dostawcom w ramach gromadzenia danych w zakresie 3. Dostawca, który nie jest w stanie wypełnić standardowego kwestionariusza łańcucha dostaw CDP – lub który potrzebuje na to miesięcy – prawdopodobnie nie będzie wiarygodnym głównym źródłem danych do celów ujawniania informacji ESG. Zdolność do odpowiadania na żądania ustrukturyzowanych danych ESG jest obecnie częścią profilu kompetencyjnego profesjonalnego dostawcy B2B dla marek podlegających CSRD lub równoważnym obowiązkom informacyjnym.

Często zadawane pytania

Co się stanie, jeśli mój dostawca szkła nie będzie w stanie dostarczyć danych dotyczących śladu węglowego – jakie mam możliwości?

Jeśli Twój dostawca szkła nie może dostarczyć danych dotyczących energii pierwotnej lub emisji, masz dwie praktyczne możliwości ujawnienia informacji ESG. Pierwszą z nich są dane wtórne: opublikowane średnie w branży współczynniki emisji dla produkcji opakowań szklanych z baz danych, takich jak ecoinvent, brytyjskie współczynniki konwersji Defra GHG Conversion Factors lub narzędzia obliczeniowe Scope 3 amerykańskiej Agencji Ochrony Środowiska (EPA). Dają one mniej dokładne, ale akceptowalne przez audytora szacunki, gdy dane pierwotne są niedostępne, pod warunkiem, że metodologia jest udokumentowana. Drugą opcją jest potraktowanie braku możliwości dostarczenia danych jako kryterium wyboru dostawcy w przyszłych cyklach zakupowych – w miarę zaostrzania się oczekiwań w zakresie raportowania CSRD i CDP w kolejnych latach dostawcy, którzy nie są w stanie obsłużyć żądań danych pierwotnych, będą coraz bardziej stawiani w niekorzystnej sytuacji przy podejmowaniu decyzji zakupowych marek objętych CSRD.

Czy istnieje standardowa metodologia obliczania emisji dwutlenku węgla w cyklu życia szklanej butelki?

Uznaną na arenie międzynarodowej metodologią jest ocena cyklu życia (LCA) przeprowadzana zgodnie z normami ISO 14040 i ISO 14044, z uwzględnieniem śladu węglowego szczegółowo opisanego w normie ISO 14067. Deklaracja środowiskowa produktu (EPD) dokumentuje zweryfikowany wynik LCA w ustandaryzowanym formacie. W praktyce większość nabywców B2B nie wymaga od swoich dostawców szkła pełnej EPD na potrzeby raportowania w zakresie 3 — standard protokołu GHG w zakresie 3 akceptuje dane dotyczące działalności (zużycie energii na tonę, procent stłuczki, podział źródła energii) przeliczone na CO₂ przy użyciu opublikowanych współczynników emisji. Deklaracje EPD są najbardziej odpowiednie w przypadku etykietowania emisji dwutlenku węgla na poziomie produktu, certyfikatów budynków ekologicznych lub określonych polityk dotyczących zamówień, które wymagają niezależnie zweryfikowanych danych dotyczących poszczególnych produktów.

Jak uwzględnić emisje pochodzące z transportu od chińskiego dostawcy szkła w moim raporcie Zakresu 3?

Emisje pochodzące z transportu z zakupionych towarów wchodzą w zakres Protokołu GHG, zakres 3, kategoria 4 (transport i dystrybucja wyższego szczebla), jeśli fracht organizuje dostawca, lub mogą być uwzględnione w ramach emisji logistycznych kupującego, jeśli organizuje to kupujący. W przypadku frachtu morskiego z Chin do miejsc docelowych w UE lub USA ramy GLEC zapewniają współczynniki emisji według typu statku i trasy. Duże kontenerowce na trasie z Chin do UE emitują około 10–16 g CO₂e na tonokilometr. Na trasie morskiej z Chin do UE o długości około 19 000 km oznacza to dodatkowe 0,09–0,15 kg CO₂e na kg przewożonych towarów, co jest znaczące w porównaniu z emisją z produkcji szkła. Do obliczenia tego wymagane są: całkowita waga wysłanego szkła (z list przewozowych), odległość na trasie i odpowiedni współczynnik emisji statku dla danej klasy towarowej.

Co to jest deklaracja EPD i czy potrzebuję jej od dostawcy szkła, aby zachować zgodność z przepisami ESG?

Deklaracja środowiskowa produktu (EPD) to ujednolicony, zweryfikowany przez stronę trzecią dokument przedstawiający wpływ produktu na środowisko w cyklu życia, obliczony zgodnie z normą ISO 14040/14044 i opublikowany w uznanym programie, takim jak Międzynarodowy System EPD. W przypadku większości raportów ESG w ramach standardów CSRD, CDP lub GHG Protocol Scope 3 w 2026 r. nie jest wymagana deklaracja EPD od dostawcy szkła — jest to pierwotne źródło danych najwyższej jakości, ale akceptowaną alternatywą są dane dotyczące działalności dostarczone przez dostawcę. Deklaracje EPD stają się istotne w przypadku systemów etykietowania dwutlenku węgla na poziomie produktu, programów certyfikacji budynków ekologicznych (takich jak LEED lub BREEAM w przypadku opakowań stosowanych w certyfikowanych budynkach) lub określonych polityk dotyczących zakupów detalicznych lub marek, które wymagają niezależnie weryfikowanych danych środowiskowych dla poszczególnych produktów.

Powiedz nam, czego potrzebuje Twój raport ESG — my powiemy Ci, co możemy zapewnić

Wymogi dotyczące ujawniania informacji ESG różnią się w zależności od struktury, wielkości firmy i roku sprawozdawczego. Niektórzy audytorzy potrzebują danych dotyczących intensywności zużycia energii pierwotnej; inni akceptują wypełniony kwestionariusz dostawcy; niektóre wymagają deklaracji dotyczącej zawartości materiałów pochodzących z recyklingu i możliwości recyklingu w celu dostosowania PPWR. Zanim będziesz mógł ocenić, czy dane dostarczane przez Twojego dostawcę opakowań szklanych są wystarczające, musisz mieć jasność co do tego, czego tak naprawdę wymaga Twój konkretny obowiązek raportowania.

W HUIHE możemy zapewnić następujące informacje w przypadku kwalifikowanych zamówień i stałych relacji dostaw: dane dotyczące rocznego zużycia energii na tonę wyprodukowanego szkła; procent wykorzystania stłuczki szklanej wraz z klasyfikacją źródła (przed- lub pokonsumencka); podział źródeł energii w celu doboru współczynnika emisji; Certyfikat ISO 9001; Deklaracja zgodności UE (rozporządzenie 1935/2004); Deklaracja REACH SVHC (aktualna lista kandydacka); oraz pisemne odpowiedzi na standardowe kwestionariusze dostawców ESG, w tym moduły łańcucha dostaw CDP i wnioski o audyt dostosowane do CSRD.

Powiedz nam, w ramach jakich ram raportujesz i jakie konkretne pola danych dotyczą Twojego ujawnienia. Potwierdzimy pisemnie, co możemy dostarczyć i w jakiej formie. Dotrzyj do nas pod adresem na naszej stronie z zapytaniami (HUIHE PACK) lub bezpośrednio pod adresem max@huihepackaging.com.

Referencje i dalsze lektury

• Rozporządzenie UE dotyczące opakowań i odpadów opakowaniowych (PPWR), rozporządzenie 2025/40: EUR-Lex – rozporządzenie 2025/40

• Dyrektywa UE w sprawie sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw (CSRD): Komisja Europejska — Sprawozdawczość dotycząca zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw

• Baza danych ECHA SCIP (substancje budzące obawy w produktach): ECHA — baza danych SCIP

Powiązane artykuły

• Certyfikaty bezpieczeństwa żywności dla szklanych butelek po napojach: przewodnik FDA, UE i REACH

• Lista kontrolna audytu fabryki butelek szklanych w Chinach: przewodnik weryfikacji B2B

• Butelki szklane a butelki PET: analiza całkowitego kosztu posiadania B2B

• Przeglądaj wszystkie przewodniki po fabrykach i zaopatrzeniu